Blog

Με πυξίδα το συναίσθημα

«Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθανθούν.»

Maya Angelou

Είναι σπουδαίο μέσα στις σχέσεις μας να μοιραζόμαστε σκέψεις, να συζητάμε, να κάνουμε πράγματα για τους άλλους και με τους άλλους, μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας.

Είναι σπουδαιότερο, ωστόσο, να αφουγκραζόμαστε τα βαθύτερα συναισθήματα τους, να μπαίνουμε στα παπούτσια τους και να ανταποκρινόμαστε με σεβασμό και κατανόηση σε αυτά που εννοούν. Να τους νιώθουμε και να μας νιώθουν!

Λέμε ότι ακούμε τους άλλους και πραγματικά κάποιοι έχουμε την ευαισθησία και την πρόθεση να το κάνουμε. Το ερώτημα είναι αν επικοινωνούμε με το σωστό τρόπο που δημιουργεί συνθήκες αρμονίας και ισορροπίας στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δηλαδή;

Αν για παράδειγμα, ο φίλος μου μου λέει πως δεν πήρε την προαγωγή που περίμενε ή χώρισε μετά από πέντε χρόνια σχέσης το τελευταίο που θα ήθελε να ακούσει είναι: Δεν πειράζει, όλα καλά. Μην αγχώνεσαι, δεν άξιζε. Μη φοβάσαι, όλη η ζωή μπροστά σου!

Μας πληροφορεί για γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή του και υπονοεί συναισθήματα που ωστόσο δεν εκφράζει φανερά. Αναμένει να τον ακούσουμε με προσοχή, να τον καταλάβουμε. Δηλαδή να κατανοήσουμε πως νιώθει και γιατί νιώθει  έτσι. Και αυτό χωρίς απαραίτητα να περιμένει να συμπεριφερθούμε κάπως ή να του πούμε κάτι συγκεκριμένο.

Εμείς από μεριάς μας, ερμηνεύουμε και αποκωδικοποιούμε τα γεγονότα σύμφωνα με την δική μας οπτική για το τι σημαίνει «δεν πήρα την προαγωγή που περίμενα», «χώρισα μετά από πέντε χρόνια σχέσης».

Και οι λεπτομέρειες;

Δεν ρωτάμε λεπτομέρειες για να καταλάβουμε πραγματικά και βγάζουμε συμπεράσματα για αυτά που του συμβαίνουν. Μπορεί μάλιστα να τα ελαχιστοποιούμε παραμερίζοντας αυτά που νιώθει. Και τότε η επικοινωνία γίνεται μονόπλευρη – προβάλλουμε τα δικά μας συναισθήματα και δίνουμε βιαστικές συμβουλές. Νομίζουμε δε ότι παρέχουμε στήριξη γιατί αφιερώνουμε τον πολύτιμο χρόνο μας για εκείνον.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν καταλαβαίνουμε και γιατί δεν μας καταλαβαίνουν όταν στην πραγματικότητα αυτό που χρειάζεται είναι μια έκφραση τρυφερότητας, συμπόνοιας, μια άμεση και ήρεμη ανακουφιστική αγκαλιά, ένα «συναισθηματικό κράτημα».

Με βιασύνη…

Με βιασύνη απαντάμε, κρίνουμε, ανταποκρινόμαστε επιφανειακά -κάποιες φορές- για να πάμε παρακάτω, θεωρώντας ότι βοηθάμε.

Η βαθιά ανάγκη -όλων μας- να μας ακούσουν, να μας καταλάβουν, να νιώσουμε ασφάλεια, αποδοχή, ν’ ακουμπήσουμε, να μοιραστούμε το βάρος και να πολλαπλασιάσουμε τη χαρά, δεν ικανοποιείται με αυτόν τον τρόπο!

Πόσο πιο εύκολα θα ήταν, αν βάζαμε στην άκρη τη δικιά μας οπτική και κρίση απέναντι σε γεγονότα και για λίγο μπαίναμε στη θέση των άλλων; Αν βλέπαμε τα πράγματα με τα δικά τους μάτια για να καταλάβουμε πως νιώθουν και τι είναι αυτό που συμβαίνει;

Αν μαθαίναμε από μικρά παιδιά ότι δεν αρκετή πάντα η λεκτική επικοινωνία με τους άλλους αλλά η αποτελεσματική επικοινωνία επιτυγχάνεται με εν-συναίσθηση.

Ας σταθούμε να παρατηρήσουμε τη γλώσσα του σώματος, την παρουσία των εκφράσεων, τον τρόπο αντίδρασης των άλλων, ακούγοντας τη φωνή τους. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη συναισθηματική τους κατάσταση, την διάθεση τους, για να κατανοήσουμε την συμπεριφορά και τα κίνητρα τους.

Ο ρόλος της επικοινωνίας

Στον τομέα της επικοινωνίας, η γλώσσα παίζει σπουδαίο ρόλο για να μεταφέρει ιδέες, αντιλήψεις, απόψεις και θέλει ανοιχτά αυτιά για την κατανόηση. Ωστόσο, το πιο σημαντικό κομμάτι της επικοινωνίας είναι τα συναισθήματα που εκπέμπονται εκατέρωθεν και εκεί χρειάζονται ανοιχτές καρδιές.   

Σε σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα για τη βελτίωση των επικοινωνιακών δεξιοτήτων αναφερόμαστε σε τεχνικές και πρακτικές. Αυτές οι πρακτικές λοιπόν είναι που φέρνουν θετικά αποτελέσματα στην επικοινωνία των διαπροσωπικών μας σχέσεων (φιλία, αδελφική σχέση, σχέση γονέα-παιδιού, ερωτική σχέση, επαγγελματική σχέση).

Αυτό που τονίζουμε πάντα ωστόσο είναι  πως το πιο ισχυρό εργαλείο είναι η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός που πρέπει να δείχνουμε στα συναισθήματα τα δικά μας και των άλλων.

Τα συναισθήματα είναι η πυξίδα μας!

Συνήθως οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα επειδή δεν αισθάνονται ότι ακούγονται τα συναισθήματά τους. Είναι πιο εύκολο να παραμερίζεις τα συναισθήματα και να δίνεις συμβουλές. Είναι ακόμα ευκολότερο απλά να μοιράζεσαι γεγονότα ή να προσπαθείς να ελαχιστοποιείς τα προβλήματα αντί να ακούς πραγματικά αυτά που λέει ο συνομιλητής σου.

Όταν αρνούμαστε να ακούσουμε τα συναισθήματα κάποιου άλλου, υιοθετούμε το ρόλο του κριτή και του συμβουλάτορα. Κρίνουμε εμείς αν τα συναισθήματα του άλλου είναι σωστά ή λάθος, αν αυτά που νιώθει πρέπει να τα νιώθει ή όχι. Φυσικά ο συνομιλητής μας νιώθει την ματαίωση, την επίκριση ή και την αδιαφορία από μεριάς μας.

Για να αρχίσουμε να βελτιώνουμε την επικοινωνία μας, χρειάζεται να αρχίζουμε να εξετάζουμε τα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε. Δηλαδή, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους άλλους, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας στα γεγονότα που μας περιγράφουν. Και με διαχείριση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας να σεβαστούμε τα λεγόμενα τους που υποκρύπτουν περισσότερες πληροφορίες.

Ρωτάμε, ρωτάμε, ρωτάμε…για να καταλάβουμε τα γεγονότα

Αν νιώθουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς τι μας λένε, είναι καλό να επαναλάβουμε τη δική μας ερμηνεία για όσα ειπώθηκαν και να ζητήσουμε διευκρινήσεις.

Αποδεχόμαστε τα συναισθήματα των άλλων

Επιλέγουμε αν θα συμφωνήσουμε ή θα διαφωνήσουμε με τα γεγονότα αλλά αποδεχόμαστε τα συναισθήματα των άλλων. Τους διαβεβαιώνουμε πως ακούσαμε όσα είπαν και ότι κατανοούμε το πως νιώθουν.

Δεν είναι προσωπικό

Δεν παίρνουμε τα λόγια των άλλων προσωπικά. Μπορούμε να συμφωνούμε με το πώς νιώθουν: Ακούγεσαι πληγωμένος. Πρέπει να σου είναι δύσκολο. 

Και η σιωπή είναι χρυσός

Κρατάμε τη δική μας ερμηνεία των γεγονότων για τον εαυτό μας. Κρατάμε μια διακριτική στάση και επιλέγουμε πόσα θέλουμε να αποκαλύψουμε και πότε. Μερικές φορές αυτό μπορεί και να σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην πούμε τίποτα και αφήνουμε τη σιωπή μας να μιλήσει.

Όρια και κανόνες στην επικοινωνία

Είναι επίσης σημαντικό να διατηρήσουμε τα όρια όταν η επικοινωνία κλιμακώνεται σε μία διαμάχη. Οι διαμάχες τροφοδοτούν την εχθρότητα και δεν μας βοηθούν να ακουστούμε. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κρίνουμε ή να σχολιάσουμε όλα όσα λέγονται. Μπορούμε να διατηρήσουμε το αμοιβαίο δικαίωμα μας να διαφωνούμε.

Βάζουμε όρια και συμβάλλουμε στην ομαλότητα της επικοινωνίας: «Δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Μπορεί να έχεις δίκιο.»

Αυτό που κρατάμε είναι πως η επικοινωνία στις διαπροσωπικές μας σχέσεις  πετυχαίνει όταν ακούμε τα συναισθήματα τα δικά μας και των άλλων.

Όταν σκύβουμε με αληθινό ενδιαφέρον και ζεστασιά σ’ αυτά που λέγονται. Αλλά κυρίως σ΄ αυτά που δεν λέγονται αλλά παραμένουν κρυμμένα στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων...

👉 Μέσα από τις πρακτικές του coaching διαμορφώνεται μια ολιστική αντίληψη για την απόκτηση και διατήρηση της υγείας, ευεξίας με στόχο τη μακροβιότητα.

👉 Η αλλαγή τρόπου σκέψης, στάσης και συμπεριφοράς μπορεί να επιτευχθεί μέσω του coaching (στοχοθέτηση) και τη συμβουλευτική.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *